اون قسمت از برزگسالی هستم که در حال گریه کردن باید تلاش کنم و راهی جز صبر و توکل و تلاش نیست. به قول بچه‌های بلادهای غرب: Do it any wayخدایا شکرت همیشه یه مشکلی برام هست که حلش کنم تا اگه به پیروزی رسیدم بدونم از کجا به کجا رسیدماما آقای خدا کمی اسون به من می‌گرفتی چی می‌شدخلاف که نبود رفتیم کارشناسی ناپیوسته مهندسی حرفه‌ای کامپیوتر نرم‌افزار خوندیمهمش بازی با کلماته حالا برای ما وزارت علوم طاقچه بالا می‌ذاره می‌گه که مهندسی کامپیوتر پیوسته برامون مهمه:)اما بازم شکرت، چون بالاخره خودت گفتی بعد ا

امیدوارم هیچ آدمی در زمینه‌ی عاطفی، کاری، خانوادگی و زندگی حیف نشه. می‌دونی زندگی شورِشیرینه اما گاهی شوری به تلخی بسیار می‌زنه اینکه نمی‌دونی چطوری اجازه ندی هم خودت هم دادا‌شت حیف نشین، خودت رو پیدا می‌کنی راه نجاتت رو پیدا می‌کنه اما برای داداشتت برای اون آدم که می‌دونی اگه فقط یه درصد خانواده‌ی بهتری می‌داشت یه پدر با فرهنگ و با درک و شعور می‌داشت الان بهترین آدم از هر لحاظ بودش، حیوونا هم بچه‌ی خودشون رو به دندون می‌کشن اما گاهی ادمیزاد.... بگذریم. متاسفم داداش قشنگم اینجا حیف شدی اگه زندگی

بالاخره آزمون بانک شهر تموم شدنرخ بیکاری رو می‌شه توی آزمون‌های استخدامی دیددر روز جاری مملو از جمعیت بود برای رقابت بر سر دو نفر ظرفیت که رویاهای زندگی‌شون رو در کنار شغلشون ادامه بدن. اما من از تلاشم راضی‌م زبان پاشنه آشیلمه.... سوالات آسون و تله دار بد ندادم اینکه دیگه چی می‌شه رو نمی‌دونم ولی آخیش بالاخره انجام شد. اگر رزق من قبولی باشه می‌شه نبودم شاید جای دگر... احساسم می‌گه امیدوارم و دوست دارم قبول بشیواقعا نیاز دارم برم سرکار... خدایا می‌شه این رزق مال من باشه. ممنونم.